|
We beschikken in onze taal over een schat van Marialiederen, zo van: 'Liefde gaf U duizend namen', en 'Hoge Vrouwe in de hemel', en meer van die dingen. En in het meilof noemen we Maria 'Machtige Maagd', 'Toren van David', 'Koningin van de hemel' en nog veel meer. Allemaal even mooi en even idyllisch, en getuigend van de diepe Mariaverering die er in de loop van de eeuwen in onze streken geweest is. Alleen, ik weet niet goed waar dat idyllische beeld vandaan komt.
Alleszins niet uit de bijbel, want daar merk ik een heel ander beeld.
|
Het begint al met de de geboorte die allesbehalve romantisch verliep: ver van huis, in een stal, met als enige gezelschap een paar herders uit de buurt. Het bezoek van de Koningen is een hoogtepunt, maar het wordt onmiddellijk teniet gedaan door Herodes: Maria, Jozef en het kind moeten ijlings vluchten. Ze worden asielzoekers in een vijandig land. Wanneer Jezus later als eerstgeborene in de tempel aan God wordt opgedragen, voorspelt de oude Simeon: 'Dit kind zal worden tot een teken dat weersproken wordt, en uw eigen ziel, Maria, zal door een zwaard worden doorboord.'
Mijn goede vrienden, ik noem dit alles niet echt een idyllisch plaatje, maar veeleer pijn en verdriet. En het wordt er niet beter op. Het eerstvolgende wat we van Jezus vernemen is dat Hij als twaalfjarige na het Paasfeest in zijn eentje in de tempel achterblijft, en dat hij zijn doodongeruste ouders niet echt vriendelijk aanspreekt wanneer ze hem terugvinden: "Wat hebt ge toch naar Mij gezocht? Wist ge dan niet, dat Ik in het huis van mijn Vader moest zijn?" En de bijbel vervolgt: "Zij begrepen echter niet wat Hij daarmee bedoelde." Het zou niet de laatste keer zijn dat ze Hem niet begrepen. Zoals die keer in Kana, op de bruiloft. Wanneer Maria bezorgd zegt: "Ze hebben geen wijn meer", antwoordt Jezus kortaf: "Vrouw, is dat soms uw zaak?". "Vrouw" noemt Hij haar, niet 'moeder'. Of die keer dat de omstaanders Hem zeggen dat zijn moeder en zijn broers buiten op Hem wachten. Hij laat zijn blik over zijn toehoorders gaan en zegt: "Kijk, hier zijn mijn moeder en mijn broers. Want wie de wil doet van God, die is mijn broer en mijn zuster en mijn moeder." Of neem het Laatste
Avondmaal, de viering van het joodse Paasfeest. Eeuwenlang al gebeurt dat in
familiekring, en geen jood die er tot op vandaag zou aan denken dat te veranderen.
Behalve Jezus: Hij viert het feest niet met zijn familie, maar met zijn apostelen. En ten slotte wil ik nog wijzen op een pieklein tussenzinnetje in het Marcusevangelie. Jezus is in Judea als Hij verneemt dat Johannes de Doper is gevangen genomen, en Hij beslist, waarschijnlijk om veiligheidsredenen, om uit te wijken naar Galilea. En dan vervolgt de evangelist: "Met voorbijgaan echter van Nazaret vestigde Hij zich in Kafarnam aan de oever van het meer." Het wordt terloops gezegd, maar er zit een pijnlijke realiteit achter: Jezus ontwijkt zijn ouders, ook zijn moeder.
Er zal voor dat alles wel een theologische en ook wel een exegetische uitleg bestaan, maar eerlijk gezegd: ik heb daar geen boodschap aan. Ik kan maar lezen wat er staat en zoals het er staat. Zo werd het in de eerste eeuw verteld en te boek gesteld, zo is het tot ons gekomen in de bijbel, en die bijbel, dat is ons enig houvast. En nergens lees ik daarin iets van het idyllische plaatje dat wij zo graag van Maria ophangen. Veeleer een harde realiteit van pijn, verdriet en angst. Angst om haar Zoon die zo nodig profeet moest worden en die al heel snel overhoop lag met de gevestigde hiërarchie. Onrust om het lot dat Hem meer dan waarschijnlijk te wachten stond, pijn en verdriet omdat Hij zo resoluut zijn eigen weg ging dat zij, zijn moeder, Hem wel in de weg leek te lopen.
Ik ben ervan overtuigd dat Maria het niet gemakkelijk heeft gehad met haar Jezus, net zoals mijn moeder het wellicht niet gemakkelijk heeft gehad met mij maar … beiden zijn ze trouw gebleven aan hun roeping om hun kind(eren) bij te staan …Ik denk echt dat Maria het zich heel anders had gedroomd met haar oudste: een gezinnetje met een lief vrouwtje en enkele kinderen, en zij de lieve oma van die kinderen, hààr kleinkinderen.
Maar niets van dat alles. Alleen maar de rechte weg naar het kruis, als een misdadiger uitgespuwd door de overheid en een groot deel van het volk, door iedereen verlaten, behalve door ... zijn moeder. Zij staat pal onder zijn kruis. Zij spuwt Hem niet uit, integendeel. Met haar aanwezigheid zegt ze: 'Jullie mogen Hem allemaal veroordelen, maar Ik verloochen Hem niet. Ja, ik bèn zijn moeder,
Mijn lieve vrienden, ik heb heel veel bewondering voor die sterke vrouw, die blijvend Lieve-Vrouw, die vrouw die, ondanks alles, in haar Zoon bleef geloven, ook al was ze de enige, ook al werd Hij door iedereen uitgespuwd.
Ik ben blij dat ze ook mijn moeder is, en ik hoop dat ze, samen met mijn biologische moeder, op mij zal staan wachten als mijn uur gekomen is. Ik hoop dat ze dan ook een goed woordje zal doen voor mij. Amen.
Pastoor Johnny De Man
|
|